Na een dagje asfalt staren lekker uitrusten op mijn hotelkamer. Die avond ontvouwt zich het plan om een dagje echt binnendoor te toeren. Om half acht zit ik aan het ontbijt, zie een ochtend vol zonnestralen op mij afkomen en een volle dag toeren. Beynat, Argentat, Dordogne, Millau even afdalen naar de stad en weer omhoog. Draai de A75 op en bij dan bij Caylar (onthoud deze naam) de A 75 afdraaien,
machtig mooi toeren hier, passeren Ganges, werkelijk genieten in de Cevennen en overnacht in Ales. Vanavond ga ik door met genieten dus eten buiten de deur. Goed restaurant, kost wat maar zeker de moeite waard, niet op de bon kijken en het is makkelijk aftikken met je pinas. 
Bekomen van een heerlijke dag toeren, ontluikt een nieuwe dag. Vandaag een korte rit naar Digne-les-Bains. In deze omgeving voor je favoriete hotelketen gaan is wat zoeken, wat mij brengt in Manosque Cadarache.
Een motor met ruim 150.000 kilometers op de teller moet weleens naar de werkplaats. Zelf heb ik nu in twee jaar tijd 17.000 kilometer op de teller gezet. Voor ik deze tourrit onderneem stond mijn motor in de werkplaats bij Goedhart Motoren om eens flink aan deze motor te mogen sleutelen. De opdracht is duidelijk. Een grote beurt en alles checken, mij niet bellen maar oplossen wat je tegenkom. Onbekommerd toeren dus en zo wennen twee nieuwe bandjes mooi even aan het asfalt. Een nieuwe dag begint voor mij met een uitgebreid ontbijt, tijd nemend om een route te plannen en flink wat koffie en broodjes te nuttigen. Deze dag ervaar ik mijn mooiste rit, misschien wel van alle ritten ooit verreden. Wat een spektakel geeft de natuur mij vandaag. Bij Digne-les-Bains via de D900 naar Lac de Serre-Ponçon, door naar Gap, rij een stuk van “Route Napoleon” richting Grenoble. Overnacht in Voreppe. Omdat ik de smaak redelijk te pakken heb effe Geneve aantikken en dan door de Doubs naar Pontarlier. De Alpen rijzen de hele dag op, enkel je verwijdert steeds meer van de rotsmassa’s.
Na Gex bovenop Col de la Faucille nog even de Alpen vol in de zon, fantastisch schouwspel lever dit op en dan ga je weer door. Vergeten doe je dit nooit meer. De spanning is daarna wel van deze toer af. Een nieuwe dag laat mij in een relaxed tempo naar Verdun rijden. Niet gelijk na het ontbijt deze ochtend. Het heeft flink gevroren vannacht. Ik zet mijn motor om de hoek van het hotel in de ochtendzon en puzzel op mijn hotelkamer een poos op de route van vandaag. Later op de dag nabij Nancy kom ik terecht in een mistbank zo hevig, zeer slecht zicht, de temperatuur daalt tot 6 graden en duurt tot net voor Verdun. Onbewust een test voor de zenuwen vandaag ook als de route net voor Verdun een wegomlegging tevoorschijn tovert en ik echt krap in de benzine kom te zitten. Gelukkig geeft mijn Garmin info over waar je kan tanken op de route enkel het eerste tankstation geeft enkel diesel dus door naar de volgende in de buurt en dan vul je de tank met 23.85 liter. Oeps. Gered. Wat ik altijd doe op een grote toer is tot de nok vullen die benzinetank bij elke tankbeurt, kom goed uit dus die “afwijking” deze middag. Rustig rij ik naar Verdun. Kan boodschappen doen op loopafstand van het hotel dus onbekommerd neem ik eerst maar even een douche, even opwarmen. Een nieuwe dag start in slow motion. Het is zondagochtend en dan probeer ik invulling te geven aan mijn christen zijn. Online volg ik een kerkdienst tot elf uur en ga dan inpakken en start mijn Goldwing. Op weg naar huis. Hoeveel keer heb ik deze weg al gereden,…? Antwerpen, Breda, Rotterdam, Pijnacker, het doet er niet toe parkeer mijn motor op de stoep en steek mijn huissleutel in de voordeur, thuis zijn voelt als, Yes weer een veilige rit mogen maken. Ruim 2700 kilometers verder in beleven en in dankbaar zijn dat het kan/mag. Laat ik duidelijk zijn Ronald T. is er niet meer en Peter n.t. mist veel, terwijl ik lekker mijn kilometers maak. Waar heb ik dit alles aan te danken?? Thanks Lord, en verder een welgemeende groet BertWing (verreden 1 november tot 9 november)
